Τα παράθυρα της ψυχής....

 

"Είμαστε εκείνο που αισθανόμαστε είτε το κρύβουμε είτε το φανερώνουμε,εκείνο μας φανερώνει.Δεν είναι τυχαία η αύρα που εκπέμπει ένα πρόσωπο,το φωτοστέφανο ή το μαυροστέφανο που εν αγνοία μας κυκλώνει την παρουσία μας,το πιο δυνατό μας στοιχείο,εκείνο που μας κάνει ερωτεύσιμους ή αντιπαθείς,ενδιαφέροντες ή πληκτικούς,αξιόπιστους ή ύποπτους,εκείνο που δεν ξεγελιέται και δεν ξεγελάει.Το περιεχόμενο είναι που πλάθει την επιφάνεια,την όψη και το βλέμμα του καθενός.Όσο και να στολίσουμε,να μακιγιάρουμε,να προβάλλουμε με τέχνη την έκφρασή μας,κάτι από μέσα γλιστράει και βγαίνει αμακιγιάριστο,αφελώς ακάλυπτο. Τα μάτια, τα παράθυρα της ψυχής, όπως έγραψαν οι ρομαντικοί ποιητές, θα δείξουν αργά ή γρήγορα τι συμβαίνει και τι συνέβη εντός.."

Μ. Βαμβουνάκη

"Με ρώτησες πώς έγινα τρελός. Να πώς:

 
Μιαν αυγή, καιρό πολύ πριν γεννηθούνε άμετροι θεοί, ξύπνησα από ένα λήθαργο κι είδα πως μου είχαν κλέψει όλες τις μάσκες μου -τις εφτά μάσκες που είχα δημιουργήσει κι είχα φορέσει σ' εφτά ζωές.
΄Ετρεξα τότε ακάλυπτος στους κοσμοπλημμυρισμένους δρόμους φωνάζοντας: "Κλέφτες, κλέφτες, καταραμένοι κλέφτες!"
Πολλοί άντρες και γυναίκες με περιγέλασαν, κι άλλοι έτρεξαν φοβισμένοι στα σπίτια τους.
Σαν έφτασα στην αγορά, ένας νέος πάνω από μια στέγη φώναξε:
"Είναι τρελός!". Σήκωσα το κεφάλι για να τον δω. Τότε, για πρώτη φορά, ο ήλιος φίλησε το γυμνό πρόσωπό μου και η ψυχή μου γέμισε αγάπη για τον ήλιο, κι απ΄τη στιγμή εκείνη δεν ήθελα πια τις μάσκες μου. Και εκστασιασμένος φώναξα: " Ευλογημένοι, ευλογημένοι εκείνοι που έκλεψαν τις μάσκες μου!"
΄Ετσι έγινα τρελός.
Και μέσα στην τρέλα μου βρήκα και τα δυο: λευτεριά και σιγουριά. Τη λευτεριά της μοναξιάς και τη σιγουριά πως δεν με καταλαβαίνουν. Γιατί αυτοί που μας καταλαβαίνουν κάτι υποδουλώνουν μέσα μας..
Αλλά, ας μην είμαι και τόσο περήφανος για τη σιγουριά μου. Κι ένας κλέφτης ακόμα, όταν είναι φυλακισμένος, είναι προφυλαγμένος από έναν άλλον κλέφτη."

Ο τρελός , ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Βρες χρόνο.....

 

Βρες χρόνο για δουλειά -
αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.
Βρες χρόνο για σκέψη -
αυτό είναι η πηγή της δύναμης.
Βρες χρόνο για παιχνίδι -
αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.
Βρες χρόνο για διάβασμα -
αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.
Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -
αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.
Βρες χρόνο για όνειρα -
αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ' αστέρια.
Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι -
αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου -
είναι πολύ σύντομη η μέρα για να 'σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς -
αυτό είναι η μουσική της ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί -
για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.
Τ όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη. Τ' όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.
τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη....
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

 

Βρε πού πάμε βρε.... Πού πάμε;

Τα απερίγραπτα εντάξει δεν περιγράφονται! Αυτά και όσα γίνονται

κάθε μέρα δηλαδή, πλέον! Ας καταγράψω, λοιπόν, εκείνα που

περίπου λαμβάνουν χώρα στο χώρο του λογικού αδύνατου!

'Ενα μήνα τώρα, ίσως και παραπάνω, προσπαθώ να επικοινωνήσω

με την ΔΕΗ για μια κατακαημένη επανασύνδεση ρολογιού!

Ανέφικτο! Ακόμα και στο τοπικό της κατάστημα πρωινή ώρα τα

πράγματα εξελίσονται τριτοκοσμικά! Αλαφιασμένοι συμπολίτες

πηγαινοέρχονται απο δω κι απο κεί! Χαρτάκια κρατάνε, ανάσες

επίσης, υπομονή κουβαλάνε, αντοχές σέρνουν...

Ο ευγενικός κύριος επιχειρεί να ρωτήσει μ΄ένα λογαριασμό ανα

χείρας μια, ας πούμε, υπεύθυνη ενός γραφείου! Μια ερωτησούλα

δηλαδή μην περιμένει τσάμπα! ΔΕΝ ξέρω κύριε τι μου λέτε! Να

περιμένετε στη σειρά...!!! Αόρατα χέρια απο τριγύρω έτειναν

νεύμα κατανόησης, ακούμπησαν σαν φτερούγες τους ώμους

της απόγνωσης, σαν ένα κύμα συμπάθειας που κύλησε στο

συνωστισμένο πλήθος! Κι εμείς το ίδιο, θέλαμε να ρωτήσουμε:

Μια ερωτησούλα τίποτα σπουδαίο! Δεν υπάρχουν νούμερα

προτεραιότητας λέει ο σεκιουριτάς! Πάρτε αυτό το νούμερο ή

να έρθετε πάλι αύριο πρωί στις 7.30! Φεύγουμε, γιατί θα πρέπει

να γυρίσουμε στη γωνίτσα μας και κρατάμε το νούμερο που δεν

απαντάει ποτέ!!

Στην επιστροφή ξεσπάω.... εμ πόσο ν΄αντέξει η ψύχραιμη λογική!

Το κράτος είναι ξεχαρβαλωμένο, πλέον, μπάζει απο παντού

κι ο καθένας για την πάρτη του προσπαθεί να επιπλεύσει!

Ο ηλεκτρολόγος θέλει λεφτά, ο θερμοσίφωνας λεφτά, ο βενζινάς

τα ίδια, ο μανάβης επίσης και ακολουθεί ουρά ατέλειωτη.....

Και τα λεφτά τελειώνουν! Και η αγωνία ξεκινάει.....

Φυσάει αεράκι ευχάριστο, συντροφεύει με κατανόηση!

Η πόρτα κλείνει με πάταγο πίσω.... μένουμε απ΄έξω!

Η μικρή ανεβασμένη στο πατάρι κι η σκάλα μακρυά της....

Το ψητό στο φούρνο κι οι σφήκες αρχίζουν ανελέητη επιδρομή!

Να γελάς ή να κλαίς;

'Οχι σκέψου, σοβαρά τώρα, κάποια δύναμη κυκλοφορεί

ανάμεσά μας... και μας προκαλεί!

Αντέχουμε κι ανεβαίνουμε, στο βουναλάκι των ανέμων ή

στο γολγοθά της μοναδικής ζωής μας!

Γελάμε, χαμογελάμε, δακρύζουμε και προχωράμε....

Πού καιρός για επανάσταση!

Μας εξουθενώνουν συστηματικά!

'Ομως χμμμ έχουν γνώση οι φύλακες, δε μασάμε, απλά

συλλέγουμε πληροφορίες...........

http://aroma.pblogs.gr

ΝΑ ΞΕΡΑΤΕ......

Αν δώσουμε μια μπουνιά στον καθρέφτη

και σπάσει,

θα πονέσουμε!

Μα, τί παράξενο!

Ο καθρέφτης δε γίνεται να πονέσει,

παραμένει, απέναντί μας σπασμένος

ραγισμένος...

Κι εμείς κομμάτια φαινόμαστε!

Για δες!

Εμείς, τέλεια όντα της φύσης χοχο

αντικρύζουμε την όψη μας μέσα

απ΄τους άλλους!

Μικροί, ατελείς, υπερόπτες, αυτάρεσκοι.

Καθρεφτιζόμαστε στα πρόσωπά τους,

ως τέλειοι! Μα τέλειοι ποτέ!

Κι έρχονται στον κόσμο παιδιά,

στους σπασμένους καθρέφτες

διαφορετικά....

Προσπερνάμε, δεν σταματάμε.

Η αδιαφορία, τότε, σπάει κάθε

κομματάκι π΄απόμεινε...

Σα νάμαστε απ΄αλλού,

απο άλλον πλανήτη φερμένοι!

Τσαλακωμένοι γονείς που διψάνε,

την μεγάλη αγκαλιά, το χέρι μας.

Παιδιά χωρίς φωνή

ηχούν στις καρδιές μας, δυνατότερα!

Σπάω, λυγάω, σιωπώ...

Ο πόνος μεγαλύτερος απ΄την αγκαλιά μου!

Σαν καρφιτσούλα, κάτι, με πόνεσε, πάλι

σήμερα... μια ευχούλα απο καρδιάς...

Εύχομαι να γυρίσει το ίδιο δυνατή,

το ίδιο αληθινή, απ΄τον καθρέφτη "μας"!

Στα ιδιαίτερα παιδιά,

που φωλιάζουν ξεχωριστά στην καρδιά μου!

http://aroma.pblogs.gr

Αφήνομαι.....

Στις σκέψεις των αδιέξοδων
Την ανέξοδη ελπίδα
Τη ράθυμη ονειροπόληση
Το πουθενά στο σήμερα
Αστήρικτο χαμόγελο, τρυπώνει
απ΄τις χρωματιστές πόρτες,
σαν χελιδόνι της άνοιξης,
μυρωδιά γιασεμιού νυχτολούλουδου
βανίλιας και τριαντάφυλλου.
Αφήνομαι στις ζεστές ώρες
που όλο και πυρώνουν όσο
προχωρούν,
ακίνητη ανόρεκτη κολλημένη
στα όμορφα που πυρπολούν
ή δροσίζουν αδιάφορα!
Αφήνομαι και παρασύρομαι
στο ποτάμι του κάποτε,
στο ταξίδι του αύριο...
Δυό χέρια που δε φτάνουν
στον ουρανό, αδύναμα
πλέκουν γιρλάντες
για τα κενά, εδώ κάτω....
Αφήνομαι ασυναίσθητα
κι όλο μικραίνω,
στα οχυρά π΄ορθώνονται!
Μαχητής άνευ όπλων
πάντα.....





http://aroma.pblogs.gr

Σκας και κολυμπάς...

Είναι φορές που πιστεύεις πως έχεις προετοιμαστεί καλά και πως μπορείς να διαχειριστείς μέσα σου ακόμα περισσότερα, αλλά να που όταν έρχεσαι στο δια ταύτα βάζεις την ουρά στα σκέλια και σωπαίνεις...

Και μεσ΄τη βουβαμάρα σου δεν ξέρεις από που να το πιάσεις να το συνεφέρεις...

Και το παλεύεις από ΄δω το παλεύεις από ΄κει και τελικά διαπιστώνεις ότι η μόνη λύση είναι...

Να το συνηθίσεις...

Κι αφού έτσι έχουν τα πράγματα και δε γίνεται αλλιώς...

Σκας και κολυμπάς.

Και σε κάθε σου κίνηση ανυπομονείς να έρθεις πιο κοντά στο σημείο...

Εκκίνησης...( ! )

Και ξέρεις από την αρχή ότι έχει πολύ ψωμί ακόμα η ιστορία...

Κι ο χρόνος...

Ο μόνος φίλος και εχθρός μαζί...

Μαλβίνα Κάραλη: Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη

 

Σάββατο πρωί με Καρλ Φίλιπ Εμανουέλ Μπαχ στο Β&Ο. «Οι Ισραηλίτες στην έρημο θα. Μουσική εργασίας, λέει. Γράφω και ονειρεύομαι μια όαση. Στο Τελ Αράντ. Στο Ατβάντ με τους κέδρους.

Αίθουσα της Λαξευτής Λίθου το δωμάτιο. Τρυφερός ήλιος ρίχνει τη σκόνη του στο κομοδίνο. Πάνω στην παιδική φωτογραφία. Την πεισμωνένη. Φτιάχνω καφέ. Μιλάω λίγο στο σκυλί. Κάθε μέα παιχνίδι, γάβγισμα, χάδι. Κάθε μέρα και από μια καινούργια ιστορία στο σκυλί που το φωνάζω Κέικ. Δώρο το σκυλί και το αγαπώ.
Κέικ, του λέω. Στάσου στην είσοδο του Κόσμου. Άσε μόνο όσους αγαπάμε να περάσουν το κατώφλι μας. Μόνο μην ξεγελαστείς. Μη με αφήσεις ποτέ να επιστρέψω σε ώρα ακατάλληλη. Μην πεις αφεντικό είναι να μπει μέσα τόσο νωρίς τι έγινε. Έγινε. Εγώ όταν επιστρέφω νωρίς ξαναβγαίνω αργά. Μπορεί και μετά τρεις μέρες. Όταν επιστρέφω νωρίς νιώθω πως δεν με θέλει το έξω. Και τότε, κομπλεξική και μελό, δεν του γίνομαι του έξω βάρος με τίποτα.

Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη. Ευτυχώς. Και μήπως κοιμήθηκα έξυπνη; Έρχεσαι το βράδυ να με πάρεις. Σταματάς μια γωνία παραπάνω. Για να στρίψεις εύκολα. Τελευταία προβολή, έτσι και μπλέξουμε στην Πλάκα θα χάσουμε την έναρξη. Μου αναβοσβήνεις τα φώτα. Βγαίνεις και μου κάνεις νεύμα, «έλα». Στέκω και σου κάνω νεύμα. «Εγώ; Σε μένα το λες;». ξανανάβεις τα φώτα, φωνάζεις. «Έλα». Σου ξανακάνω νεύμα. «Εγώ; Σε μένα το λες;». «Όχι στο Τίμιο Ξύλο. Τίμιο Ξύλο, έλα να σε πάω σινεμά». Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας. Είναι που νιώθω προστατευμένη. Ήσυχη, ασφαλής. Αν ισχύει η παρατήρησή μου, έξυπνος γίνεσαι όταν είσαι θυμωμένος. Μπορεί για όσα έπαθες εξαιτίας της βλακείας σου. Όταν είσαι προδομένος. Απαρηγόρητος. Τότε βλέπεις φως. Επιτέλους, έξυπνος ξανά. Όταν η ψυχική εξάντληση σε εκμηδενίζει τόσο ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι με το καλύτερο μυαλό σου. Αυτό που αρνείται τις αυταπάτες. Άρνηση της αυταπάτης, λένε οι έξυπνοι, σημαίνει ευφυΐα. Πλήρης άρση της αυταπάτης, γράφει ο Ντιούραντ, είναι ο κυνισμός. Άρα ο κυνισμός είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ευφυΐας. Για μένα, πάλι, ο κυνικός είναι ένας κακοπαθημένος. Που τίποτα δεν του επέτρεψε να ξεχάσει. Κανείς δεν τον χάιδεψε, δεν τον βοήθησε ώστε να αναλάβει.

Ούτε και σήμερα ξύπνησα κυνική. (Σε ευχαριστώ. Δικό σου όλο, φίλε. Σταθερή μου, κατατεθειμένη αξία μου. Πρώτη σημασία μου. Τίποτα δεν φτάνει για να στο ξεπληρώσω.)

Σάββατο με Μπαχ-τζούνιορ και σκύλο. Έξυπνη φίλη έρχεται και μου ανακοινώνει πως χωρίζει. Βρήκε την πρώτη αντένδειξη. «Δεν θα με πιάσει εμένα κορόιδο», λέει. «Μέχρι στιγμής τηρώ τους κανόνες και τις αρχές μου. γι’ αυτό δεν έχω χάσει από άντρα. Γιατί στην πρώτη αντένδειξη φεύγω».

Απαλή φίλη, λεπτεπίλεπτη. Και ήδη δυσκολεύεται. Ήδη ψάχνει με αγωνία τον επόμενο. Αυτού του είδους η επιβιωτική ευφυΐα, σκέφτομαι. Είναι για τη γυναίκα ό,τι το αγκάθι για τον σκαντζόχοιρο. Δεν έχω από πού να την πιάσω. Μεταξωτή γυναίκα, γεμάτη αγκάθια. Τα έχει χάσει όλα, νομίζω, γιατί τρέμει μην τυχόν και χάσει. Πολλές φορές απορριμμένη, υποψιάζομαι. Αυτή είναι η μοίρα όσων δεν χάνουν. Η λυπημένη φάρσα. Του να παρατάνε πρώτοι αυτούς που πρώτοι τους απέρριψαν. Λίγα πράγματα χωρίζουν το φρικαλέο από το κωμικό. Την ξέρω τη μάρκα. Άνθρωποι που φεύγουν όχι για την αντένδειξη. Όχι επειδή το θέλουν. Αλλά επειδή οσμίζονται την απόρριψη που έρχεται. Το επιβιωτικό «ποιος αφήνει ποιον» πάνω από το «ποιος θέλει ποιον και πώς τον διεκδικεί».

Ξύπνιοι και επουσιώδεις. Φίλοι και τους αγαπάμε. Στα ερωτικά τους, ράτσα δεύτερη, χαμηλή. Σάββατο πρωί. Ερωτευμένοι, λένε, και όμως. Ξυπνάνε έξυπνοι. Επιτίθενται για να αποτρέψουν επιθέσεις. Τρομοκρατούν για να μη γίνει διάφανος ο φόβος τους. Χωρίζουν για να μην τους χωρίσουν. Διαλύονται για να μην τους πιάσουν κορόιδο. Άκυρη εξυπνάδα. Το νιώθεις ότι οι διαλυμένοι μέντορες δίνουν χρηστικές οδηγίες. Για να πάθεις τα ίδια με αυτούς. «Να μην ξέρει την αδυναμία που του έχεις, θα την εκμεταλλευτεί». Ή «μη δίνεις τίποτα από τον εαυτό σου. Τότε σε εκτιμούν οι άντρες». Ή «να μη σε βρίσκει πάντα στο τηλέφωνο. Γιατί σε θεωρεί δεδομένη». Και τη χαρά του να τιμήσεις, να φωταγωγήσεις, να προσφέρεις, να τον ακούσεις, πού την πάς; Η οξυδέρκεια τους. Σιδερένια μπάλα σε κομψά σφυρά – και πάνε σέρνοντας.
Φαίνεται, Κέικ, λέω, πως η αγάπη δεν είναι αρκετή για όσους δεν αγαπάνε αρκετά, θέλει στρατηγική. Πρέπει να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα: Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον: το αγαπημένο ερωτικό άθλημα. Ποιος θα ντρεσάρει γρηγορότερα τον άλλο. Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος. (Δηλαδή πιο φοβισμένος). Ποιος θα επιβληθεί. Να επιβληθεί η γυναίκα; Τι να τον κάνει όμως έναν άντρα που του επιβάλλεται;

Να επιβληθεί ο άντρας; Ποιος άντρας που τιμά το φύλο του έχει πρόβλημα με την επιβολή; Μόνο αυτός που δεν μπορεί να προστατέψει. Σώσον ημάς από τέτοιες αγάπες. Δεν θέλω να πάρω μέρος ποτέ πια σε τέτοια εκπαιδευτικά προγράμματα. Μεγάλωσα, αποφάσισα. Δεν συμπλέω. Ένοχη ανομοιότητας, όπως πάντα μου άρεσε να είμαι. Ανεπίδεκτη στρατηγικών. Αλλά δεν το κάνω επίτηδες. Αλήθεια. Νομίζω ότι γεννήθηκα με το προνόμιο. Του να μπορώ να διορθώσω τα πράγματα κάθε φορά που τα μολύνω με τρέχουσα ψιλικατζίδικη ευφυΐα.

Εδώ και πολύ μικρό διάστημα έχω βεβαιωθεί. Το εκπαιδευτικό σύστημα της αγάπης δεν με αφορά. Χρειάζεται μεταρρύθμιση. Δεν καταλαβαίνω τη διδακτέα ύλη. Δεν με ελκύει η ξεδιαντροπιά της εξίσωσης: «Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου». Εγώ αυτή την τάξη ποτέ δεν πρόκειται να την περάσω. Γι’ αυτό σκασιαρχείο καλύτερα. Το σκυλί και βόλτα. Εμένα κάνε με μόνο κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια. Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλά ομόκεντρο. Αλλιώς ζηλεύω. Και όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα. Χάριν του κίβδηλου ενστίκτου που αφορά τους χαμηλούς. Και που το λένε αυτοσυντήρηση. Και που δεν με αφορά. Κύκλος ομόκεντρος: Η πρώτη μου αρχή και η τελευταία. Άλλες δεν έχω. Κύκλοι, ομόκεντρος. Κάτι παρόμοιο – ίσως κάποτε να υπήρξε κάτι παρόμοιο. Πιθανόν στην προϊστορική περίοδο της αγάπης των ανθρώπων. Πρέπει να υπήρξε μια ανάλογη, αρχέγονη κατάσταση απειρίας. Μια κατάσταση που προηγείται της θέλησης για ερωτική δύναμη. Μια κατάσταση πριν την πρώτη ερώτηση. Πριν από το πρώτο σκέρτσο. Από τον πρώτο συλλογισμό. Αγάπη δίχως σκέψη, ας την πούμε. Απειρία, όχι βλακεία, ας την πούμε. Άχρηστη πείρα το Μετά. Λίγο να σκεφτείς επάνω στο συναίσθημα και αμέσως το Εγώ. Αμέσως η πιο γελοία εκδοχή της θέλησης για δύναμη.

Έβαλε ένα κερασί κραγιόν. Φίλη από το δημοτικό. Φιλία δεκαετιών και άντεξε. Ανέχτηκα τη σκανδαλώδη φιλαυτία της. Ανέχτηκε την καλπάζουσα ιδιορρυθμία μου. Δεν συναντηθήκαμε ποτέ και πουθενά. Δεν έμαθε ποτέ τα μυστικά μου. Κι όμως. Αγαπιόμαστε. Σαν ψυχραμένοι συγγενείς που συναντιούνται σε κηδεία ανθρώπου αγαπημένου. Και εκεί, πάνω στον καφέ, ραγίζουν, αγκαλιάζονται. Προχωρούν πλάι πλάι μετά. Αργά το βράδυ τηλεφωνιούνται. «Χαίρομαι που υπάρχεις». «Κι εγώ χαίρομαι που υπάρχεις». Σηκώνεται να φύγει. «Εσύ τι θα έκανες»; Τι να της πω; «Δύο μηνών μόλις το νεογέννητο μυαλό μου». Υπάρχει στον άνθρωπο ένα όριο που όταν ξεπεραστεί, ο νους ξαναγεννιέται. Ο κόσμος φτιάχνεται εξαρχής. Καινούργιος κόσμος. Αλά δίχως χώμα και νερό δεν γίνεται. Ο κόσμος της ηρωίδας Τερέζας. Το χώμα μου και το νερό μου. Τα υλικά της δημιουργίας μου. Ψάχνω το βιβλίο, της το δίνω τσακισμένο στην ανάλογη σελίδα. «Εγώ όταν έφυγα, έφυγα για να με ψάξει. Είμαι βλέπετε μια γυναίκα αναχρονιστική. Η ζωή μου είναι μόνο ο άντρας που αγαπώ. Τώρα πια δεν ξαναφεύγω. Άλλωστε, πού να πάω; Η Πράγα κατάντησε άσχημη…».
Στο καλό, έξυπνη φιλενάδα. Κρίμα που αυτός δεν θα δει το κερασί κραγιόν σου. Ακόμα και ένα κραγιόν να αγοράσεις πρέπει να έχεις αποδέκτη. Αλλιώς δεν γίνεται. Ωραίο πάντως το κραγιόν, σου πάει πολύ. Σε αγαπώ. Είσαι φίλη μου. «Θα τηλεφωνηθούμε το βράδυ;» «Ναι. Θα τηλεφωνηθούμε οπωσδήποτε το βράδυ».

Ακόμα μια φορά τον Μπαχ. Ακόμα λίγο να ονειρευτώ. Ισραήλ. Νύχτες με σκληρό φεγγάρι και δίπλα η λίμνη του Κινερέτ. Ήχος από τζιπ. Αλαζονικά Σεντούριον και τεθωρακισμένα Πάτον στους δρόμους. Πιο κει η έρημος της Γαλιλαίας. Κουκούτσια από κέδρους κάτω από τα γυμνά μας πέλματα. Δρόμοι της Σομέρα και της Σλούλα. Ήχοι από τραγούδια. Αραβαικά και το Ουαχαντού του μουεζίνη.

Έλα τώρα, Κέικ. Γάβγισε να σε ακούσει στο τηλέφωνο. Πες του πως χάρη σε αυτόν ο Θεός ανοίγει μαζί μας νέο γύρο. Δοκιμάζει την αντοχή μας στο Καλό. Μην το λέμε δυνατά και μας ματιάσουν, αλλά αντέχουμε. Ονειρευόμαστε. Μπράβο, καλό σκυλί. Ακόμα ένα γάβγισμα. Κάνε του αγάπες. Πες πως όλα πια εδώ, χάρη σε αυτόν, ισορροπία και τάξη.

Από το βιβλίο “Σαββατογεννημένη” Τσαγκαρουσιάνος, 2005 - thalienate.wordpress.com

Άνθρωποι ξεχωριστοί.....

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους απ΄την απλή Σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια Μας.
Κάποιους τους έχουμε σε Όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων Μας.
Ίσως κάθε φύλλο ενός δέντρου χαρακτηρίζει τους Φίλους μας.
Επιπλέον, η Μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως Αδερφές ψυχές, φίλους Καρδιακούς. Είναι Ειλικρινείς, είναι Αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει Ευτυχισμένους.
Υπάρχουν επίσης οι περιστασιακοί φίλοι, αυτοί που γνωρίζουμε σε κάποιες διακοπές, ή για λίγες μέρες ή ώρες. Αυτοί συνήθως στολίζουνε το πρόσωπό μας με πολλά Χαμόγελα για όσο καιρό είμαστε κοντά τους.
Μιλώντας για κοντά, δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους μακρινούς μας φίλους, εκείνους που είναι στην άκρη των κλαδιών και όταν ο άνεμος φυσάει εμφανίζονται πάντα μεταξύ του ενός φύλλου και του άλλου. Περνάει ο καιρός, το καλοκαίρι φεύγει, πλησιάζει το φθινόπωρο και χάνουμε κάποια από τα φύλλα μας, μερικά γεννιούνται σ' ένα άλλο καλοκαίρι, και μερικά παραμένουν για πολλές εποχές.
Κάθε πρόσωπο που έρχεται στη ζωή Μας είναι Μοναδικό. Πάντα αφήνει κάτι από τον εαυτό του και παίρνει ένα Κομμάτι από εμάς.
Θα υπάρξουν και εκείνοι που μας πήραν Πολλά, αλλά δε θα υπάρξουν αυτοί που δε μας άφησαν τίποτα.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μας και η πιο προφανής απόδειξη πως δύο ψυχές δε συναντήθηκαν
Ποτέ τυχαία...


Μ.Κ.